Ir al contenido principal

As cidades fortificadas da fronteira hispano-lusa buscan presentar a súa candidatura á Patrimonio da Humanidade


Informa hoxe “La Voz de Galicia” que cinco municipios portugueses Valença, Almeida, Marvâo, Estremoz e Elvas teñen logrado o apoio do goberno portugués para presentar unha candidatura das fortalezas abaluartadas da fronteira hispano-lusa a patrimonio da humanidade e que queren incluir a outros enclaves españoles, especialmente a Tui, nesta candidatura. Así está previsto presentar no cumio ministerial de España e Portugal no vindeiro outono esta proposta que ten de ser presentada polos gobernos do Estado diante da Unesco.
A noticia podese consultar en:
http://www.lavozdegalicia.es/ocioycultura/2009/05/26/0003_7742155.htm
Fica moito por coñecer respecto desta proposta, mesmo a que categoria pretenden optar, as condiciós requeridas, etc. Pero certamente é unha feliz iniciativa que suscita interese e esperanza. Xa falaremos de vagar sobre este tema cando vaiamos coñecendo o seu contido.

Polo de agora como na edición dixital de “La Voz de Galicia” non aparece publicado, reproduzco de seguido o artigo de opinión da miña autoria que publica hoxe “La Voz” ao lado da noticia desta candidatura.

Ponte entre Galicia e Portugal

A candidatura do entramado fronteirizo de España e Portugal a Patrimonio da Humanidade é unha excelente noticia para Tui e Valença. Cabe lembrar hoxe que ambas cidades coa súa proposta de declaración conxunta, de hai máis dunha década, abriron un camiño que hoxe cubre unha nova etapa abranguendo, agora, a toda a raia peninsular.
Tui neste tema ocupa unha posición emblemática pois foi nesta cidade onde a “independencia” portuguesa foi confirmada no “Pacto de Tui” (1137) co conseguinte establecemento da fronteira. Pero tamén foi Tui quen primeiro acolleu unha ponte (metálica, neste caso), en 1886, para superar esta fronteira. Tui conserva, na actualidade, a única muralla medieval desta raia fronteriza galega e boa parte do entramado da fortaleza de época moderna. Para Tui esta candidatura impulsa a sua vocación de “ponte” entre Galicia e Portugal, consustancial a súa propia identidade e unha oportunidade de desenvolvemento. É unha ocasión óptima para afondar na protección e valorización do se conxunto monumental, xurdido, en boa medida, como froito desta condición fronteiriza. Confiemos que nesta nova “empresa”, a nosa cidade e as nosas autoridades poidan participar intensamente e non asistamos como convidados de pedra, como sucedeu, por exemplo, no caso do programa “Fortrans”, impulsado pola Consellería de Cultura, que non realizou ningunha intervención no patrimonio militar tudense e mesmo escolleu como lugar para a creación do “Centro de interpretación das fortalezas do Baixo Miño” ao Castelo de Santa Cruz, na vila da Guarda, cando históricamente foi a cidade de Tui o núcleo rector deste entramado defensivo de fortalezas, alterando a realidade histórica. Noraboa pois á nosa cidade por esta candidatura pero que, ao tempo, urxe con máis forza a que Tui impulse unha actividade de conservación e posta en valor do seu patrimonio para non ficar alleo a esta nova oportunidade que se abre. O patrimonio cultural tudense é a nosa gran opción de desenvolvemento e progreso; propostas como esta candidatura nos apremian a pular, con decisión, polo noso patrimonio.
Rafael Sánchez Bargiela

Comentarios

Entradas populares de este blog

Cristobal Colón Fonterosa e Tui

Ás veces un rato de navegación pola rede na procura dalgún dato nos conduce a outra liña de investigación ou coñecemento inesperado. Rebuscando nos primeiros números da revista gráfica “Vida Gallega” que fundou en 1909 o xornalista Jaime Solá, e que con diversos avatares chegou ata o ano 1963, demos cun artigo sobre Celso García de la Riega e a súa teoría sobre o Colón galego.

García de la Riega (1844-1914) é un funcionario, deputado, xornalista e investigador pontevedrés, pero sobre todo é coñecido por ser o inicador e impulsor da teoría da orixe galega de Cristobal Colón, sendo o primeiro en atacar a teoría xenovesa nunha conferencia realizada en Madrid en 1898 a petición da Sociedad Geográfica de Madrid. Cristobal Colón e a súa biografia estiveron sempre rodeadas de incognitas e dúbidas, mesmo antes da súa morte. A súa personalidade e os pleitos que emprendeu el mesmo ou os seus herdeiros pola sucesión do seu morgado non fixeron máis que contribuír a este afastamento que explica, en…

Manuel Fernández-Valdés Costas, cronista oficial de Tui

Manuel Fernández Costas (Tui, 1887-1962) reclama una biografía que nos achegue a súa importancia e significación. Trátase dun dos principais investigadores da historia tudense e tamén, curiosamente, dos mais esquecidos na actualidade. Neste blog temos recollido en diversas oportunidades referencias á súa actividade e, incluso, algún dos seus artigos xornalísticos.

No volume III da revista “Tuy. Museo y Archivo Histórico Diocesano” (1980) o seu fillo Eloy publica un moi breve apunte biográfico do seu pai xunto a unha moi interesante achega das súas publicacións, especialmente en xornais e revistas, pois en formato libro unicamente saíron dos prelo dúas obras da súa autoría. Unha de carácter profesional (foi funcionario do Corpo Pericial de Aduanas) titulada “Arbitrios, impuestos y recargos que liquidan las aduanas en la importación y exportación de mercancias” (Madrid, Editorial Plutarco, 1948) e outra sobre historia tudense e que recolle e amplía unha serie de artigos publicados no “Fa…

O grupo "Ultreya" tudense (I)

A comezos do ano 1932 o daquela profesor do Instituto de Noia, Álvaro de las Casas, funda con varios rapaces alumnos seus os Grupos Ultreya que terán un curto pero activo papel no desenvolmento da nacionalismo entre a mocidade galega.
Alvaro de las Casas (Ourense, 1902 – Barcelona, 1950) é unha persoalidade apaixoante (o estudo de Uxio Breogan Dieguez asi o documenta). Tras os seus estudos de Filosofía e Letras (especialidade de Historia) en Valladolid, trasladouse a Madrid sendo nomeado secretario particular do conde de Vallellano, alcalde de Madrid. Mantivo de sempre grande relación con intelectuais galegos especialmente con Vicente Risco.
Pero en 1930 da un xiro a súa actividade, adoptando unha actividade galeguista e republicana, incorporándose ao ensino público. Chega en 1930 como profesor de Xeografía e Historia ao Instituto de Noia, posto no que continuará ata a súa destitución polos sublevados en agosto de 1936, cando xa tiña fuxido para Portugal. Tivo unha traxectoria ás veces …