Ir al contenido principal

Frei Antonio de San Buenaventura, un beato tudense martirizado no Xapón en 1628


Este vindeiro domingo, 24 de novembro, na cidade nipona de Nagasaki terá lugar unha cerimonia de beatificación de 188 mártires, que sufriron martirio naquelas lonxanas terras entre 1603 e 1639, trátase desta volta de cinco relixiosos xesuítas e 183 seglares xaponeses. Xapón foi evanxelizado polo santo español Francisco Xabier, entre os anos 1548 e 1552, pero ao pouco tempo comezou unha feroz persecución contra os que adoptaban aquela nova fe. Os primeiros mártires, que encabeza o xesuíta San Pablo Miki –crucificado en Nagasaki en 1597- foron canonizados en 1862 polo Papa Pío IX que beatificou o 7 de xullo de 1867 a outros 205 mártires naquelas terras niponas. Na honra daqueles primeiros martirizados foi construido en 1962 un monumento deseñado polo arquitecto Kehji Imai e polo escultor Angélico Yasutake Funakoshi.

Naquela beatificación de 1867 foi recoñecido un fillo de Tui, Frei Antonio de San Buenaventura. Un beato tudense moi escasamente coñecido, mesmo nos ámbitos eclesiásticos da diocese de Tui-Vigo. Únicamente teño atopado unha breve referencia á sua persona no libro “Apuntes histórico-biográfico-descriptivos de la Muy Noble y Muy Leal de la Ciudad de Tuy y sus Hijos ilustres” (Tui, Imprenta y Libreria Pérez Hermida, 1884). Cómpre reseñar certa confusión pois nalgunha noticia bibliográfica figura coma canonizado, aínda que semella que únicamente foi beatificado.

Recollemos dunha paxina dixital unha semblanza sobre o beato tudense: “Frei Antonio de San Buenaventura naceu en Tui no ano 1588. Realizou os seus estudos de filosofía na Universidade de Salamanca e nesta cidade ingresou na Orde dos Frades Menores (Franciscanos) realizando a súa profesión relixiosa o 14 de xullo de 1605.

Nese mesmo ano partiu con 59 compañeiros para as illas Filipinas, proseguindo os seus estudos teolóxicos sendo logo ordeado presbítero amosando un grande celo no seu ministerio. Foi escollido para a perigosa misión da evanxelización de Xapón, onde chega no ano 1618.

O seu labor apostólico nos dez anos da sua estadía nas terras niponas ata o seu martirio foi resumido así polo Comisario Xeral da Orde dos Irmáns Menores naquelas terras: “Antonio de San Buenaventura foi obreiro incansabel gañando para Deus unha multitude de almas. Noite e día velaba, confesando, batizando, catequizando, erguendo aos que tiñan caído polo temor ás persecucións, dos que en pouco tempo reconduciu a fe a máis de 2000, permanecendo moitos deles constantes ata o martirio. Naqueles tempos tan difíciles en que o cristianismo era perseguido, batizou a máis de mil pagáns e nos dez anos que durou o seu ministerio apostólico nada puido frear o ardor apostólico do seu celo”.

Denunciado o 21 de xaneiro de 1628 por un falso amigo, foi recluido na terrible cadea de Omura, onde tivo a oportunidade de prepararse con outros moitos compañeiros para o seu martirio. Así escríbelle dende a prisión o 6 de setembro ao P. Pedro Matias, comisario de Filipinas: “ Estou tan sorprendido cando me vexo onde estou e penso que dende hai dazaseis días xa están listos os postes e a leña para seren queimado vivo, que aínda dubido se trátase de mín precísamente. Ouh misericordia de Deus, tan misericordioso que pagas tan xenerosamente a quen tan mal che ten servido!”.

Da prisión de Omura foi trasladado a Nagasaki e na Santa Colina ou Monte dos Mártires, foi queimado vivo en medio de terribles sufrimentos soportados con heroica fortaleza. Era o 8 de setembro de 1628. Tiña 40 anos de idade.

(Tomado de http://www.vidasejemplares.org/Beato%20Antonio%20de%20San%20Buenaventura.pdf)

Esta colina chamada Nishizaka, hoxe é coñecida como Monte dos Mártires, pois nela recibiron o martirio centenares de cristiáns a finais do século XVI e principios de XVII. Unhas persecucións que culminaron co levantamento de Shimabara, en 1638, onde morreron 37000 cristiáns, ficando exterminado o cristianismo das terras niponas ata o século XIX. Asi pois neste mesmo lugar onde terá lugar a solemne cerimonia deste domingo foi martirizado o beato tudense.

Sirvan estas breves liñas para lembrar a figura deste frade franciscano tudense que desenvolveu a súa actividade apostólica no lonxano oriente nos inicios do século XVII e que polo seu martirio foi proclamado beato pola Igrexa Católica. A lembranza dos mártires, como Frei Antonio de San Buenaventura, evidencia a potencia da súa fe, da súa esperanza, e o seu amor por Cristo e a súa Igrexa como unha testemuña perenne da vixencia das súas crenzas. Confiemos, por outra banda, que axiña poidamos contar con novos datos que iluminen as orixes tudenses deste beato.

Comentarios

Entradas populares de este blog

A lenda do túnel baixo o MIño

As lendas ou narracións populares, transmitidas oralmente, relatan xeralmente acontecementos ficticios que se teñen por reais, en moitas ocasións mesturados con feitos históricos. Pola súa capacidade de evocación, pola súa transmisión xeracional as lendas conforman un acervo do que chamamos patrimonio inmaterial que cómpre recoller e preservar. Na nosa cidade conservamos varias lendas vencelladas ao caracter histórico da nosa localidade, ao seu caracter fronteirizo e consecuentemente a súa fortificación fronte aos posibles invasores. A máis asentada no imaxinario colectivo tudense é a relativa ao “túnel” que comunica Tui coa outra beira do Miño, coas terras de Valença. Resulta moi significativa esta lenda pois testemuña como na mentalidade dos tudenses a fronteira e a súa condición de limite, de aillamento fronte ao estranxeiro era superada polas nosas xentes que a través do túnel escapaban destas “imposicións” e mantiñan a comunicación coas terras irmáns que as estructuras políticas t…

A Semana Santa tudense e as súas posibilidades

Xa na noite do Venres Santo xorde de novo unha reflexión sobre a Semana Santa tudense, pois quizais na nosa cidade non chegamos albiscar as súas potencialidades como elemento que forma parte do noso acervo patrimonial que temos a responsabilidade de conservar, sen privala da súa dimensión relixiosa, e dende esta valorización é tamén un posible recurso turístico para Tui, pois poucos lugares de Galicia teñen unha riqueza similar nestas xornadas.


Neste mesmo blogue temos sinalado que inmediata celebración das festas patronais de San Telmo distorsiona a visión destas xornadas de celebración do misterio pascual de Xesús, configuradas como un preludio das festas e, consecuentemente, infravaloradas non xa na súa dimensión espiritual senón na súa significación cultural. Cómpre valorizar as actividades litúrxicas ou para-litúrxicas destas datas, pois, independentemente da súa significación relixiosa ou espiritual, conservan requintadas expresións da nosa historia colectiva da que somos custodi…

Ricardo Blanco Cicerón

O pasado martes 15 de decembro foi inaugurada no Museo do Pobo Galego, en Santiago de Compostela, unha exposicion que co titulo de “Olladas dunha época” recolle unha escolma das fotografias do chamado “Fondo Blanco-Cicerón” que se custodia no devandito Museo. Como podemos comprobar na portada do catálogo que acompaña a este “post” a cidade de Tui é unha das protagonistas desta mostra que amosa unha selección das fotografías que conformaban a colección de Ricardo Blanco-Cicerón (Tui 1844 – Santiago 1926). Son na súa meiranda parte instantáneas da época do cambio de século, entre 1890-1910, e que respostan ao interese coleccionista de D. Ricardo que conformou ao longo da súa vida a, posiblemente, a máis ampla colección de caracter cultural que teña existido en Galicia: obxectos prehistóricos, artísticos, etc. que nutren hoxe en boa medida os museos da nosa terra. Esta mostra organizada conxuntamente polo Museo do Pobo Galego e o Centro Galego de Artes da Imaxe poderá ser visitada na nosa…