Ir al contenido principal

De cando Tui chegou aos Oscar de Hollywood



O pasamento nestes pasados días do actor José Luis López Vázquez lémbranos que foi o protagonista dunha película rodada nos seus exteriores en Tui, “Mi querida señorita” no ano 1971. Con ese filme o director Jaime Armiñán conseguiu chegar como candidato ao Oscar á mellor película extranxeira, sendo a primeira e, ata o momento, única oportunidade en que Tui estivo presente na festa do cine, nos Oscar de Hollywood.

Por mágoa tivo de competir, e finalmente perder, diante, nada menos, que de “El discreto encanto de la burguesia” de Luis Buñuel que logrou a apreciada estatuiña dos Oscar.

Deste xeito Armiñan foi o primeiro creador que levou a imaxe de Galicia e máis concretamente de Tui a Hollywood promovendo o coñecemento da nosa terra dun xeito digno, lonxe dos tópicos cos que case sempre era representada Galicia.

“Mi querida señorita” é unha película de Jaime de Armiñán, que foi un filme transgresor naquela altura dos anos finais da ditadura franquista tratando o tema da transexualidade con enorme respeto e serenidade.

De Armiñan rodou en 1971 en Tui, Baiona e Vigo este filme con José Luis López Vázquez no papel de Adela Castro, unha solteirona provinciana que non ten clarexada a súa sexualidade e ao final remata por operarse para converterse no home que xa era realmente, pero tampouco ficou satisfeita co cambio.

Abofé que moitos tudense ainda lembrarán aquela rodaxe que eu reteño xunto con tantos outros recordos da infancia nun recuncho da memoria: as cámaras instaladas no inicio da Rúa Nova, tomando aquel amplo caserón que conforma o comezo daquela rúa como residencia do protagonista do filme... contemplar aquela insólita montaxe, as claquetas, o atrezzo, a repetición de escenas... que alteraban a rutinaria vida da nosa vella cidade despertaba nos cativos toda sorte de imaxinacións, de expectativas, de intrigas nunca resoltas pois logo cando foi estreada a película non puidemos visionala pois estaba vedada ás nosas curtas idades... o que aínda provocou novas intrigas, moito máis desbordantes e insólitas.

Aproveitamos para lembrar que a nosa cidade e o seu entorno foi escenario da rodaxe doutras películas como, entre outras que lembramos, están: “La casa de la lluvia” (1943),“El bosque del lobo” (1971) de Pedro Olea, “Flor de santidad” (1972), “La hora bruja” (1985) de novo con Jaime de Armiñan, “Los Pazos de Ulloa” (1985),“A los que aman” (1998) de Isabel Coixet, “Gallego” (1988) de Manuel Octavio Gómez, “Ilegal” (2002), “Hotel Danubio” (2003), “Heroina” (2005) “La velocidad funda el olvido” (2007) de Marcelo Schapces, etc.


Comentarios

Entradas populares de este blog

A lenda do túnel baixo o MIño

As lendas ou narracións populares, transmitidas oralmente, relatan xeralmente acontecementos ficticios que se teñen por reais, en moitas ocasións mesturados con feitos históricos. Pola súa capacidade de evocación, pola súa transmisión xeracional as lendas conforman un acervo do que chamamos patrimonio inmaterial que cómpre recoller e preservar. Na nosa cidade conservamos varias lendas vencelladas ao caracter histórico da nosa localidade, ao seu caracter fronteirizo e consecuentemente a súa fortificación fronte aos posibles invasores. A máis asentada no imaxinario colectivo tudense é a relativa ao “túnel” que comunica Tui coa outra beira do Miño, coas terras de Valença. Resulta moi significativa esta lenda pois testemuña como na mentalidade dos tudenses a fronteira e a súa condición de limite, de aillamento fronte ao estranxeiro era superada polas nosas xentes que a través do túnel escapaban destas “imposicións” e mantiñan a comunicación coas terras irmáns que as estructuras políticas t…

A Semana Santa tudense e as súas posibilidades

Xa na noite do Venres Santo xorde de novo unha reflexión sobre a Semana Santa tudense, pois quizais na nosa cidade non chegamos albiscar as súas potencialidades como elemento que forma parte do noso acervo patrimonial que temos a responsabilidade de conservar, sen privala da súa dimensión relixiosa, e dende esta valorización é tamén un posible recurso turístico para Tui, pois poucos lugares de Galicia teñen unha riqueza similar nestas xornadas.


Neste mesmo blogue temos sinalado que inmediata celebración das festas patronais de San Telmo distorsiona a visión destas xornadas de celebración do misterio pascual de Xesús, configuradas como un preludio das festas e, consecuentemente, infravaloradas non xa na súa dimensión espiritual senón na súa significación cultural. Cómpre valorizar as actividades litúrxicas ou para-litúrxicas destas datas, pois, independentemente da súa significación relixiosa ou espiritual, conservan requintadas expresións da nosa historia colectiva da que somos custodi…

Ricardo Blanco Cicerón

O pasado martes 15 de decembro foi inaugurada no Museo do Pobo Galego, en Santiago de Compostela, unha exposicion que co titulo de “Olladas dunha época” recolle unha escolma das fotografias do chamado “Fondo Blanco-Cicerón” que se custodia no devandito Museo. Como podemos comprobar na portada do catálogo que acompaña a este “post” a cidade de Tui é unha das protagonistas desta mostra que amosa unha selección das fotografías que conformaban a colección de Ricardo Blanco-Cicerón (Tui 1844 – Santiago 1926). Son na súa meiranda parte instantáneas da época do cambio de século, entre 1890-1910, e que respostan ao interese coleccionista de D. Ricardo que conformou ao longo da súa vida a, posiblemente, a máis ampla colección de caracter cultural que teña existido en Galicia: obxectos prehistóricos, artísticos, etc. que nutren hoxe en boa medida os museos da nosa terra. Esta mostra organizada conxuntamente polo Museo do Pobo Galego e o Centro Galego de Artes da Imaxe poderá ser visitada na nosa…