Ir al contenido principal

"Poético" anuncio da sombrereria Medina de Tui


LAS TRES B.B.B.

SOMBRERERIA DE LAUREANO MEDINA
Calle Elduayen (Soportales)
TUY


Otra vez parroquianos
la musa mía
á la calle se lanza
precipitada
y anunciando mi antigua
sombrerería
os acomete á todos
á mano airada.

Sale para deciros
como otros años
que tengo de sombreros
un buen surtido
que á todos los que quieran,
propios y extraños
los vendo por un precio
muy reducido.

Por ella sabrá el público
que ya han llegado
los géneros de estío
de última moda,
y en canales tal número
que yo he pensado
canalizar con ellos
la ciudad toda.

Y una bimba venida
de no sé donde
pero que de seguro
bajó del cielo,
pues al que tiene canas
se las esconde;
¡y al calvo que la compra
le nace el pelo!

Para los que tienen
sangre torera
han traído frascuelos
y cordobeses,
Mazantinis, que el timo
dan á cualquiera
y currilos que duran
sesenta misas.

¡Tengo para los pollos
cada flexible!
que al que sepa ponerlo
con elegancia
créanme a mi señores
es muy posible
que algún inglés lo lleve
de balde á Francia.

Y si no lo llevase
hay un remedio
que al atroz desencanto
muy pronto borra
que, es, el comprarme un kepis
único medio
de que pueda cualquiera
viajar de gorra.

En fin que en mi excelente
sombrerería
hay gorras y sombreros
de efectos tales
que el Rey me los declara
cualquier día
panacea que cura
todos los males.

En ella encuentra el rico
cuanto desea
pues hay unos sombreros
capitalistas
que ya puede el dichoso
que los posea
hacer por esos mundos
cien mil conquistas.

En cambio hay otros muchos
que para el pobre
una ganga resultan
nada liviana
¡Y aún pueda ser que alguno
no se lo cobre!
¡Que á expléndido y rumboso
nadie me gana!.

Vengan pues, á mi casa
todos al punto
y visitan mi antigua
sombrerería
¡Vengan! ¡no se retarden!
que aqui el asunto
es que yo venda el género
todo en un día.

¡A comprar parroquianos
lleguen y ensayen
y verán que barato
vende Medina
Las tres B.B.B. (Soportales)
calle Elduayen.
Pasen, pasen, señores...
que habrá propina
  
Nota.- En dicho establecimiento todos los meses se reciben novedades y se admiten encargos de sombreros de copa, canales de seda, castor y fieltro. También se hace toda clase de reformas que se deseen.

Texto de Xerardo Álvarez Limeses


Paseo da Corredoira (daquela rúa Elduayen), cos soportales onde se atopaba a Sombrereria Medina


Nota sobre o autor:
Xerardo Álvarez Limeses, naceu en Pontevedra en 1871, cursou a carreira de Dereito en Santiago de Compostela e a de Maxisterio en Madrid. Na súa cidade natal fundou o ateneo “Los Amigos del Progreso”, foi académico da Real Academia Galega, fundador do Museo de Pontevedra, redactor das revistas “Extracto de Literatura” e “Galicia Moderna” e autor do volume da “Geografía de Galicia (provincia de Pontevedra)” editada por Carreras i Candi nos anos trinta do pasado século. En castelan publicou “Margaritas” (1892) e “Versos morales” (1898), e posteriormente un libro de versos galegos co título de “Antre dous séculos” (1934). Perteneceu á Sección de Historia do Seminario de Estudos Galegos, onde presentou, entre outros, un estudio sobre o padre Sarmiento.
Casou con Dolores Gallego Martínez, e foi o pai de Amalia Álvarez Gallego, casada con Alexandre Bóveda.Faleceu en 1940.
Entre 1900 e 1920 participou en certames e Xogos Florais nos que obtivo varios galardóns, entre eles o primeiro premio do certame organizado en Tui para conmemorar o milenario do nacemento de San Paio en 1925 co poema titulado “Cantando la eterna gloria del Señor”. Dedicado profesionalmente á docencia, como inspector de educación, tivo unha estreita vinculación con Tui dado que o seu irmá, Darío Álvarez Limeses estableceuse en 1905 na nosa cidade e nela morou coa súa familia ata o seu fusilamento en outubro de 1936. De feito unha das mellores achegas sobre a historia da nosa cidade é a que figura nas páxinas da Geografia de Galicia de Carreras i Candi, no volume dedicado á provincia de Pontevedra.

Dende “Tudensia” agradecemos a Xosé Maria Álvarez Cáccamo a deferencia de achegarnos unha copia deste “volante” editado como promoción desta sombreria tudense.



Comentarios

Entradas populares de este blog

A lenda do túnel baixo o MIño

As lendas ou narracións populares, transmitidas oralmente, relatan xeralmente acontecementos ficticios que se teñen por reais, en moitas ocasións mesturados con feitos históricos. Pola súa capacidade de evocación, pola súa transmisión xeracional as lendas conforman un acervo do que chamamos patrimonio inmaterial que cómpre recoller e preservar. Na nosa cidade conservamos varias lendas vencelladas ao caracter histórico da nosa localidade, ao seu caracter fronteirizo e consecuentemente a súa fortificación fronte aos posibles invasores. A máis asentada no imaxinario colectivo tudense é a relativa ao “túnel” que comunica Tui coa outra beira do Miño, coas terras de Valença. Resulta moi significativa esta lenda pois testemuña como na mentalidade dos tudenses a fronteira e a súa condición de limite, de aillamento fronte ao estranxeiro era superada polas nosas xentes que a través do túnel escapaban destas “imposicións” e mantiñan a comunicación coas terras irmáns que as estructuras políticas t…

A Semana Santa tudense e as súas posibilidades

Xa na noite do Venres Santo xorde de novo unha reflexión sobre a Semana Santa tudense, pois quizais na nosa cidade non chegamos albiscar as súas potencialidades como elemento que forma parte do noso acervo patrimonial que temos a responsabilidade de conservar, sen privala da súa dimensión relixiosa, e dende esta valorización é tamén un posible recurso turístico para Tui, pois poucos lugares de Galicia teñen unha riqueza similar nestas xornadas.


Neste mesmo blogue temos sinalado que inmediata celebración das festas patronais de San Telmo distorsiona a visión destas xornadas de celebración do misterio pascual de Xesús, configuradas como un preludio das festas e, consecuentemente, infravaloradas non xa na súa dimensión espiritual senón na súa significación cultural. Cómpre valorizar as actividades litúrxicas ou para-litúrxicas destas datas, pois, independentemente da súa significación relixiosa ou espiritual, conservan requintadas expresións da nosa historia colectiva da que somos custodi…

O grupo "Ultreya" tudense (I)

A comezos do ano 1932 o daquela profesor do Instituto de Noia, Álvaro de las Casas, funda con varios rapaces alumnos seus os Grupos Ultreya que terán un curto pero activo papel no desenvolmento da nacionalismo entre a mocidade galega.
Alvaro de las Casas (Ourense, 1902 – Barcelona, 1950) é unha persoalidade apaixoante (o estudo de Uxio Breogan Dieguez asi o documenta). Tras os seus estudos de Filosofía e Letras (especialidade de Historia) en Valladolid, trasladouse a Madrid sendo nomeado secretario particular do conde de Vallellano, alcalde de Madrid. Mantivo de sempre grande relación con intelectuais galegos especialmente con Vicente Risco.
Pero en 1930 da un xiro a súa actividade, adoptando unha actividade galeguista e republicana, incorporándose ao ensino público. Chega en 1930 como profesor de Xeografía e Historia ao Instituto de Noia, posto no que continuará ata a súa destitución polos sublevados en agosto de 1936, cando xa tiña fuxido para Portugal. Tivo unha traxectoria ás veces …