Ir al contenido principal

Centenario das RR. Doroteas en Tui, carta ao director de Mª D. Martínez Gamallo

Conmemoramos nestes días o centenario da chegada á cidade de Tui de dúas congreción relixiosas que fuxindo da persecución relixiosa existente en Portugal logo da proclamación da República –en outubro de 1910- que supuxo, entre ourras medidas, a disolución de todas as ordenes relixiosas e a súa expulsión do país.

Consecuentemente a situación fronteiriza e episcopal de Tui converterón a nosa localidade en lugar de acollida para varias destas congregacións que estableceron en Tui un lugar de reunión para os seus relixiosos portugueses agardando á beira da fronteira o retorno ao seu país.

O 1 de xaneiro de 1911 chegaron a Tui as Monxas Franciscanas “Hospitaleiras” e viente días despois as relixiosas de Santa Dorotea. Ambas continuan aínda establecidas en Tui e integradas na vida da nosa cidade.

María Dolores Martinez Gamallo, compañeira no arquivo municipl de Tui, publica onte sábado 19 de febreiro nas “Cartas ao director” de "Faro de Vigo" unhas liñas en lembranza da presenza das Doroteas en Tui que polo seu interese reproducimos, sumándonos ao recoñecento ao labor exercido por esta congregación entre as xentes de Tui. Axiña publicaremos en “Tudensia” un post dedicado á presenza das “Hospitaleiras” na nosa cidade, tamén de especial significado.

Hace un siglo que llegaron a Tui las RR. de Santa Dorotea

M.ª Dolores Martínez Gamallo

19 de febrero de 2011

Con la revolución de 1910, el gobierno portugués decretó la expulsión de las Órdenes Religiosas. Las M.M. Doroteas, tras la dispersión se asentaron en Tui.
El 21 de enero de 1911 llegaron a nuestra ciudad las 4 primeras religiosas que se hospedaron durante 8 días en el Hotel Moderno, mientras buscaban casa para vivir en comunidad. Esta primera casa estuvo en la Porta da Pía, que pronto les resultó pequeña y pasaron a la calle Ordóñez n.º 21, fundando el Colegio de la S. Familia, de clases de primaria, el 1 de marzo de 1911.
El 9 de junio de 1911 se abre otra en la calle Cuenca nº 79. Como todavía siguen quedando madres en Portugal, establecen una nueva comunidad en la calle Colón nº 8.
El 15 de agosto de 1912 se funda un externado para niñas españolas en la calle Seijas nº 21.
Al mismo tiempo, un número de 80 novicias se establecían en lo que hoy es el cuartel de la guardia civil.
En 1925 compraron un terreno sobre el que se construyó el gran convento que hoy tenemos en la calle Martínez Padín nº 10. Las obras comenzaron el 2 de octubre de 1926 y finalizaron el 3 de abril de 1928, celebrándose con una gran fiesta.
En 1943 se pone en funcionamiento un colegio denominado S. Familia de las RR. de Santa Dorotea (Las Doroteas)
En este colegio de Enseñanza Primaria y Bachillerato se formaron varias generaciones de niñas y jóvenes, de las que tuve el honor de formar parte.
Al final el colegio no se pudo sostener por falta de personal y en 1990 cerró, como colegio, pero no como convento de religiosas.
Desde aquí, les doy las gracias por la labor tan extraordinaria que han hecho en este siglo de existencia en nuestra ciudad que, ahora, también es de ellas.

Como complemento á documentada achega de Maria Dolores Martínez Gamallo lembrar como o convento das Doroteas tudenses posúe unha especial relevancia e proxección pola residencia no mesmo entre 1926 e 1946 de Sor Lucía, a vidente de Fátima, que cando decide ingresar na vida relixiosa acode ao noviciado que as Doroteas procedentes de Portugal mantiñan en Tui, entrando no mesmo o 24 de outubro de 1925. En Tui continuará ata maio de 1946 cando retorna a Portugal, agás dúas estadias no Convento das Doroteas en Pontevedra en 1925/26 e 1934/37. No convento tudense Sor Lucía ten unha visión da “Santísima Trinidade” que completas as revelacións de Cova de Iria. A presenza da vidente neste lugar suscita grande interese entre os devotos de Fátima que concorren en importante número a visitar esta casa relixiosa tudense, inxerindo a Tui nun dos principais circuítos de turismo relixioso existentes na actualidade no noso ámbito xeográfico.

Comentarios

Entradas populares de este blog

A lenda do túnel baixo o MIño

As lendas ou narracións populares, transmitidas oralmente, relatan xeralmente acontecementos ficticios que se teñen por reais, en moitas ocasións mesturados con feitos históricos. Pola súa capacidade de evocación, pola súa transmisión xeracional as lendas conforman un acervo do que chamamos patrimonio inmaterial que cómpre recoller e preservar. Na nosa cidade conservamos varias lendas vencelladas ao caracter histórico da nosa localidade, ao seu caracter fronteirizo e consecuentemente a súa fortificación fronte aos posibles invasores. A máis asentada no imaxinario colectivo tudense é a relativa ao “túnel” que comunica Tui coa outra beira do Miño, coas terras de Valença. Resulta moi significativa esta lenda pois testemuña como na mentalidade dos tudenses a fronteira e a súa condición de limite, de aillamento fronte ao estranxeiro era superada polas nosas xentes que a través do túnel escapaban destas “imposicións” e mantiñan a comunicación coas terras irmáns que as estructuras políticas t…

A Semana Santa tudense e as súas posibilidades

Xa na noite do Venres Santo xorde de novo unha reflexión sobre a Semana Santa tudense, pois quizais na nosa cidade non chegamos albiscar as súas potencialidades como elemento que forma parte do noso acervo patrimonial que temos a responsabilidade de conservar, sen privala da súa dimensión relixiosa, e dende esta valorización é tamén un posible recurso turístico para Tui, pois poucos lugares de Galicia teñen unha riqueza similar nestas xornadas.


Neste mesmo blogue temos sinalado que inmediata celebración das festas patronais de San Telmo distorsiona a visión destas xornadas de celebración do misterio pascual de Xesús, configuradas como un preludio das festas e, consecuentemente, infravaloradas non xa na súa dimensión espiritual senón na súa significación cultural. Cómpre valorizar as actividades litúrxicas ou para-litúrxicas destas datas, pois, independentemente da súa significación relixiosa ou espiritual, conservan requintadas expresións da nosa historia colectiva da que somos custodi…

Cristobal Colón Fonterosa e Tui

Ás veces un rato de navegación pola rede na procura dalgún dato nos conduce a outra liña de investigación ou coñecemento inesperado. Rebuscando nos primeiros números da revista gráfica “Vida Gallega” que fundou en 1909 o xornalista Jaime Solá, e que con diversos avatares chegou ata o ano 1963, demos cun artigo sobre Celso García de la Riega e a súa teoría sobre o Colón galego.

García de la Riega (1844-1914) é un funcionario, deputado, xornalista e investigador pontevedrés, pero sobre todo é coñecido por ser o inicador e impulsor da teoría da orixe galega de Cristobal Colón, sendo o primeiro en atacar a teoría xenovesa nunha conferencia realizada en Madrid en 1898 a petición da Sociedad Geográfica de Madrid. Cristobal Colón e a súa biografia estiveron sempre rodeadas de incognitas e dúbidas, mesmo antes da súa morte. A súa personalidade e os pleitos que emprendeu el mesmo ou os seus herdeiros pola sucesión do seu morgado non fixeron máis que contribuír a este afastamento que explica, en…