Ir al contenido principal

"El viejo puente del Miño (1866-2011" de Albino Prada Blanco

Albino Prada Blanco, profesor na Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais da Universidade de Vigo, publicou o pasado día 7 de abril unha interesante reflexión sobre a Ponte Internacional sobre o río Miño na súa habitual columna “Celtas cortos” de La Voz de Galicia. Recolle neste artigo algunhas das opinións expresadas no seu relatorio, de grande interese e merecente dunha atinada reflexión tanto polos responsables politicos da nosa cidade como polos propios cidadáns, pronunciado no Seminario Internacional “125 anos da Ponte Internacional, unindo xentes, territorios e culturas” celebrado en Tui e Valença o días 18 e 19 de marzo pasado



El viejo puente del Miño (1886-2011)

Jueves 07 de abril de 2011



C elebramos los 125 años de vida de un puente entre Galicia y Portugal. Yo, que soy de Miño arriba, no me puedo imaginar cómo durante diecinueve siglos se arreglaron entre Tui y Valença sin un puente romano. Con barcas. Tuvo que llegar, con retraso, la revolución industrial (hierro y vapor) para que el ferrocarril obligase a resolver este enigma. No sin retardos centrípetos madrileños y lisboetas. Sucedió a finales del siglo XIX.

En el siglo XX el viejo puente vio cómo Europa disolvía una frontera (que dos Estados solos no hubiesen superado) y cómo esa misma Unión evitaba dos monedas. Nos hicimos más ricos y menos desiguales, multiplicamos viajes e intercambios. Y el vapor del carbón fue declinando. El uso secundario del puente (para peatones y carromatos) se hizo principal. Llegaron los atascos, el colapso, las colas hasta O Porriño o Vilanova? y el puente del vapor de carbón tuvo un heredero a la medida del petróleo y el transporte por carretera. Justo en una de las dos localizaciones rechazadas en 1897. Un puente de autovía, un puente fast, rápido, para ir deprisa (a 110 por hora).

A comienzos del siglo XXI el viejo puente espera y necesita un nuevo heredero. Será en la otra localización rechazada en 1897. Esta vez para que trenes eléctricos puedan circular por doble vía a 200 km/h, tanto para llevar pasajeros en el corredor que va de A Coruña a Oporto, como mercancías entre todos los puertos y zonas industriales de nuestra eurorregión atlántica. Un puente en red, no radial, un puente para la economía sostenible, para no ser dos finisterres sino una sola puerta europea y atlántica.

Un tercer puente (un segundo heredero) que hará posible que el viejo puente del vapor recobre sus raíces. Ahora ya como puente slow e interurbano entre dos núcleos históricos de patrimonio envidiable. Para los caminantes, los ciclistas, para los que conducen sin prisa o para un transporte ferroviario de cercanías que la crisis energética pondrá en valor.

Resultará casi increíble comprobar cómo los tres trazados dibujados en 1897 se hacen realidad. Y cada puente tendrá su razón y sus límites. Aunque el tercer puente es el reto del siglo XXI. Si nuestros gobernantes (de un lado y otro) no son capaces de evitar los mismos retardos del siglo XIX, o las rémoras centrípetas, será porque atendiendo a clientelas despilfarradoras y provincianas postergan inversiones que sí son estratégicas. El viejo puente se lo recriminará cada día que pase.


Comentarios

  1. Gracias profesor, por la ilustración, la profecía y el buen tino.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Entradas populares de este blog

Cristobal Colón Fonterosa e Tui

Ás veces un rato de navegación pola rede na procura dalgún dato nos conduce a outra liña de investigación ou coñecemento inesperado. Rebuscando nos primeiros números da revista gráfica “Vida Gallega” que fundou en 1909 o xornalista Jaime Solá, e que con diversos avatares chegou ata o ano 1963, demos cun artigo sobre Celso García de la Riega e a súa teoría sobre o Colón galego.

García de la Riega (1844-1914) é un funcionario, deputado, xornalista e investigador pontevedrés, pero sobre todo é coñecido por ser o inicador e impulsor da teoría da orixe galega de Cristobal Colón, sendo o primeiro en atacar a teoría xenovesa nunha conferencia realizada en Madrid en 1898 a petición da Sociedad Geográfica de Madrid. Cristobal Colón e a súa biografia estiveron sempre rodeadas de incognitas e dúbidas, mesmo antes da súa morte. A súa personalidade e os pleitos que emprendeu el mesmo ou os seus herdeiros pola sucesión do seu morgado non fixeron máis que contribuír a este afastamento que explica, en…

Manuel Fernández-Valdés Costas, cronista oficial de Tui

Manuel Fernández Costas (Tui, 1887-1962) reclama una biografía que nos achegue a súa importancia e significación. Trátase dun dos principais investigadores da historia tudense e tamén, curiosamente, dos mais esquecidos na actualidade. Neste blog temos recollido en diversas oportunidades referencias á súa actividade e, incluso, algún dos seus artigos xornalísticos.

No volume III da revista “Tuy. Museo y Archivo Histórico Diocesano” (1980) o seu fillo Eloy publica un moi breve apunte biográfico do seu pai xunto a unha moi interesante achega das súas publicacións, especialmente en xornais e revistas, pois en formato libro unicamente saíron dos prelo dúas obras da súa autoría. Unha de carácter profesional (foi funcionario do Corpo Pericial de Aduanas) titulada “Arbitrios, impuestos y recargos que liquidan las aduanas en la importación y exportación de mercancias” (Madrid, Editorial Plutarco, 1948) e outra sobre historia tudense e que recolle e amplía unha serie de artigos publicados no “Fa…

O grupo "Ultreya" tudense (I)

A comezos do ano 1932 o daquela profesor do Instituto de Noia, Álvaro de las Casas, funda con varios rapaces alumnos seus os Grupos Ultreya que terán un curto pero activo papel no desenvolmento da nacionalismo entre a mocidade galega.
Alvaro de las Casas (Ourense, 1902 – Barcelona, 1950) é unha persoalidade apaixoante (o estudo de Uxio Breogan Dieguez asi o documenta). Tras os seus estudos de Filosofía e Letras (especialidade de Historia) en Valladolid, trasladouse a Madrid sendo nomeado secretario particular do conde de Vallellano, alcalde de Madrid. Mantivo de sempre grande relación con intelectuais galegos especialmente con Vicente Risco.
Pero en 1930 da un xiro a súa actividade, adoptando unha actividade galeguista e republicana, incorporándose ao ensino público. Chega en 1930 como profesor de Xeografía e Historia ao Instituto de Noia, posto no que continuará ata a súa destitución polos sublevados en agosto de 1936, cando xa tiña fuxido para Portugal. Tivo unha traxectoria ás veces …