Ir al contenido principal

Anteriores eclipses en Tui

Levamos xa meses cunha intensa información e preparación sobre a eclipse total de sol que terá lugar o vindeiro mércores 12 de agosto e no que Galicia será un dos puntos máis idóneos para observar este fenómeno astronómico.

A anterior eclipse total visible en Galicia tivo lugar o 17 de abril de 1912, pero foi unha eclipse total instantánea. A próxima eclipse solar total visible en Galicia será no ano 2053.

Imaxe da eclipse de 30 de agosto de 1905 publicada en "La Integridad"

Permítanme os seguidores de Tudensia a redundancia pero resulta fascinante a fascinación que suscita entre a poboación a presenza deste suceso, ben é certo que a súa periodicidade é ben distante e poucas oportunidades hai para ollar un fenómeno semellante.

Noutrora a existencia dunha eclipse era unha ocasión para o misterio, un momento de agoiro de desgrazas que provocaban o temor nas multitudes, hoxe, cos avances científicos que nos permiten coñecer con máxima precisión o momento concreto deste acontecemento astronómico, mantense a fascinación da maioría da poboación que hoxe se expresa nunha ampla oferta turística e de ocio arredor deste fenómeno. Transitamos dun plano que afectaba ás crenzas, xa fosen de carácter máxico ou dende a formalidade dos criterios relixiosos, a esta época onde prima especialmente a mercantilización de calquera cuestión que suscite o interese social.

Nesta liña, o historiador tudense Francisco Ávila y La Cueva recolle que según el Cronicon de Cardena en postrimero de febrero de 1207 se obscureció el sol desde la hora de tercia hasta la de nona y que en ese año hubo una grande hambre[i].  Cita páxinas más adiante outro destes fenómenos: en 18 de mauo de 1333 se observó un eclipse de sol a hora de medio día y se disminuyó tanto este planeta (sic) que parecía Luna nueva y quando volvió a crecer se veía de muchos colores y el día se puso muy obscuro[ii]

A última das grandes eclipses solares observables en Galicia tivo lugar o 20 de marzo de 2015. Entón o sol chegou a ocultarse un 75% nun fenómeno que comezou na Guarda ás 9.03 horas e rematou en Ribadeo ás 11.29. Pero podemos documentar a presenza deste fenómeno noutros momento do século XIX e inicios do XX.

Na prensa tudense, concretamente en La Integridad, podemos recuperar como viviron os nosos devanceiros a presenza dunha eclipse solar total como a que viviremos este vindeiro 12 de agosto.

Os seguidores de Tudensia xa teñen información abondo sobre este xornal, promovido polo cóengo tudense Antonino Cerviño González, que saíu do prelo o seu primeiro número o 15 de decembro de 1888, co subtítulo de “periódico católico” e cunha periodicidade bisemanal, pasando logo a unha edición diaria. A partir do 25 de agosto de 1902 cambia o subtítulo por "Diario de Tuy", e no número extraordinario de 8 de decembro de 1904 volve a cambiar o subtítulo por "Diario católico de Tuy", ata a súa desaparición o 31 de marzo do ano 1925.

Trátase dun xornal que como indica a súa cabeceira, “La Integridad”, foi voceiro dun amplo grupo social tudense, especialmente de sacerdotes profesores do Seminario, cunha liña editorial moi identificada cos sectores situados á dereita dos conservadores, no denominado partido Integrista, cunha defensa dos postulados da Igrexa Católica dende unhas posturas intransixentes  de “defensa de la integridad y pureza de doctrinas”.

Pero “La Integridad” mais aló dos seus obxectivos sociais e políticos é a referencia do xornalismo tudense pois a través das súas páxinas podemos acceder á vida diaria da nosa cidade.

No amplo período cronolóxico que abrangue “La Integridad” foron recollidas tres eclipses:

-        O 28 de maio de 1900, foi unha eclipse total de sol que resultou visible dende toda a Península.

-        O 30 de agosto de 1905, o máis popular por alcanzou case catro minutos de escuridade.

-        O 17 de abril de 1912, última eclipse total en Galicia no século XX.

 

A eclipse do 28 de maio de 1900

Esta eclipse comezou a verse en Estados Unidos e logo de cruzar o Atlántico recorreu a península ibérica nunha franxa que ía desde o sur de Porto ata Alacante, cunha duración que en ningún caso superou o minuto e medio. En Galicia, por tanto, ollouse como un eclipse parcial, é dicir, que a Lúa non chegou a cubrir por completo el Sol. O principal punto de observación foi Navalmoral de la Mata, en Extramadura, onde chegaron ata 4000 persoas e numerosos científicos para ollar esta eclipse.

Ollando a eclipse en 1900 en Madrid

No número de 26 de maio de 1900 publica o noso xornal na sección “Varias noticias” que están casi terminadas todas las instalaciones astronómicas levantadas en Elche para la observación del eclipse solar del próximo lunes. Han llegado ya todos los astrónomos extranjeros que se esperaban. Ayer llegó á aquella ciudad Camilo Flammarion (astrónomo francés que popularizou a ciencia coas súas publicacións) , acompañado de varios amigos.

No seguinte número, na primeira plana, figuran más  noticias sobre os preparativos para a observación da eclipse en Madrid: entre la multitud de problemas técnicos que se estudiaran figura en primer término la rotación de la corona solar durante el eclipse y la composición de la luz de la misma, problemas hasta ahora no resueltos por la ciencia. Las observaciones de este eclipse serviran de base para el de 1905.

Será no número do 29 de maio onde se publique unha columna sobre “El eclipse en Tuy” da que extraemos estes parágrafos:

Situados convenientemente para lograr las mejores condiciones de visibilidad del fenómeno previsto, esperamos el momento preciso en que la luna debía morder el disco solar, es decir, en que debía tener comienzo el eclipse. En efecto, a las dos, cinco minutos y seis segundos de la tarde, la luna, a semejanza de un cuerpo plano y circular, empezó a invadir el disco del sol en la dirección del suroeste al nordeste haciendo paulatinamente visible la ocultación del astro.

En el comienzo del eclipse marcaba el termómetro 29,5 grados centígrados. El cielo se presentó un poco empañado por una tenue neblina, que si en algo embarazaba las observaciones telescópicas y espectrales, favorecía, en cambio, a los curiosos que contemplaban el fenómeno sin el auxilio de los aparatos científicos.

Hasta después de haber promediado el eclipse no se notaron los raros y sorprendentes efecto del espectáculo celeste.

Ni los hombres ni los animales se mostraron sorprendidos. Pero al avanzar más y más la luna en su movimiento aparente sobre el sol, los objetos comenzaron a teñirse de un tinte azulado pálido, los seres humanos semejaban rostros cadavéricos vistos a la claridad de los focos eléctricos de carbón incandescente.

Entonces y cuando el eclipse tocaba a su máxima intensidad, los animales y en especial las aves, se juntaron unas a otras revoloteando en el aire, como los vencejos y las golondrinas, o buscaban a porfía sus albergues nocturnos, como las palomas, o daban señal de recogida, como los gallos que a las tres y veinte minutos, promedio del eclipse, cantaban contestándose mutuamente, según lo hacen por costumbre a la puesta del sol y al amanecer del día.

(...)

Llamó la atención de los menos observadores un halo violado que por el norte y hacia el cenit iluminaba el borde de una nube, más cargada y oscura que las demás, que cruzaban de oriente a poniente.  Esta nube parecía estar fija o al menos su movimiento fue imperceptible hasta la terminación del eclipse.

Como parcial que ha sido en nuestras regiones el eclipse del presente año no revistió la importancia que el mismo ha de reportar para la ciencia observado en la zona de su totalidad. Lo que más llama la atención y merece estudio preferente de los sabios, es la corona en el momento de la total ocultación del sol, corona que ilumina, a manera de ráfagas divergentes, los bordes del disco opaco de la Luna. La aureola no aparece sino en el instante del eclipse total, siendo entonces profunda la impresión estética y grandemente interesante la observación científica. A esta observación se han dirigido los trabajos de todos los astrónomos que han venido a España y han montado sus grandes y perfeccionados aparatos en diversos puntos de la península ibérica.

(...)

Mostrémonos reconocidos a los progresos de la ciencia humana, ya que estos progresos, lejos de contradecir, vienen a comprobar más y más las grandes verdades de la revelación católica, poniendo el sello de la razón a las sublimes afirmaciones de la fe.

Finalmente, no seguinte número de 30 de maio o xornal recolle crónicas da eclipse en dúas cidades escollidas para a súa observación como foron Plasencia, Elxe ou tamén na capital, Madrid, inxerindo tamén unha ampla crónica dun tudense (S.R.) que viaxou ata Porto para contemplar alí a eclipse.

A eclipse do 30 de agosto de 1905

Foi a primeira eclipse total en Galicia no século XX. O fenómeno tivo lugar ademais en pleno verán e en horario de mediodía (o seu máximo chegou ás doce e 25 minutos), o que incrementou a súa espectacularidade. O percorrido da eclipse era, curiosamente, practicamente o mesmo que vai seguir a deste 12 de agosto, cunha franxa de totalidade que abranguía dende A Coruña ata Santander e que se despois se movía ata Valencia e as Illas Baleares.

No exemplar do 29 de agosto infórmase na primeira plana do xornal o seguinte:

El eclipse en Galicia.

Empieza en esta costa occidental de Galicia. El primer punto del eclipse parcial en España es Corcubión y el total empieza en La Coruña, o más bien en Arteijo, donde se verá el total unos 30 segundos antes que en La Coruña.

La duración de la totalidad avanza rapidamente por los lugares de la costa, porque cada vez se acercan más a la línea central de la sombra (...) en el punto más distante de la sombra que es Tuy, tapa las 97 partes del diámetro del sol, no dejando al descubierto más que el 3 por 100 del diámetro solar.

Detalla de seguido unhas táboas do profesor Campano nas que se recollen as principais poboacións de Galicia onde a eclipse será total e outra onde esta fenómeno será visible parcialmente, recollendo que en Tui comezará ás 11 horas, 3 minutos e 18 segundos, finalizando á 1 horas, 45 minutos e 54 segundos.




No mesmo número recolle outros breves sobre esta temática. Un con consellos para a observación: sirviéndose de aparatos astronómicos, cristales ahumados, vidrios de color y otros procedimientos, deténdose de seguido nunha descrición de cada un destes procedementos e recomendando que deben elegirse para admirar el espectáculo los lugares elevados desde los cuales se abarque un espacio considerable, pudiendo asi apreciar sus variados efectos.

Noutro breve recolle unha lección moral, na liña ideolóxica do xornal:  Un celebérrimo astrónomo dando a un auditorio ilustrado minuciosos detalles de un próximo eclipse de sol, exclamaba en estas o parecidas palabras: “Señores: tal día, a tal hora, en tal minuto y segundo, el sol y la luna se hallarán en tal posición. Hasta los seres inanimados cumplen con precisión exacta las leyes que les impuso el Autor de la naturaleza. Tan solo el hombre, entre todos los seres creados, es rebelde a los mandatos de Dios”. He aquí una reflexión que podemos hacer también nosotros en presencia del eclipse de mañana.

No número do propio 30 de agosto, na sección de noticias locais “A orillas del Miño” se publica a seguinte crónica do acontecido na cidade:

Ansiosos y ávidos de presenciar el sorprendente y magnifico espectáculo del eclipse de sol anunciado por los astrónomos, nuestra primera preocupación al levantarnos hoy fue dirigir la vista al horizonte para ver que cariz presentaba el cielo, pues estos días andaba envuelto en densos nubarrones que ocultaban frecuentemente la luz del astro rey y que nos hacían temer que no pudiera presenciarse en toda su grandiosidad el incomparable fenómeno.

La impresión que en nuestro ánimo produjo la vista del firmamento no fue nada agradable. Densas y pesadas nubes entoldaban todo el horizonte; la atmósfera aparecía cargada de vapor acuoso que amenazaba deshacerse en lluvia y todo hacía presumir que el espectáculo no tendría para nosotros los encantos y atractivos que con tanta ansiedad esperábamos, a pesar de no ser aquí total el eclipse.

Hubo un momento en que nuestras ilusiones se perdieron por completo y fue aquel en que empezó a descender una lluvia menuda que nos hizo perder toda esperanza de presenciar el eclipse como nosotros queríamos; pero, por fortuna, cesó pronto la lluvia y allá, por el occidente, entre los girones de una nube asomó un pedazo del azul del firmamento que fue creciendo, creciendo a medida que se iban disipando los nubarrones y renació la esperanza, que fue completa cuando, entre ocho y media y nueve, apareció limpio y despejado todo el horizonte como en plácido día de primavera...

Pero...¡que cierto que no hay esperanza completa!  a las nueve y media fueron subiendo por la parte del Sur nuevos nubarrones muy densos que fueron ocultando aquel hermoso azul al tiempo que otra vez se iban deshaciendo las esperanzas que con tanto afán y entusiasmo acariciábamos.

Sonaron las diez en el reloj de nuestra Catedral, faltaba ya muy poco por la hora local para empezar aquí la primera fase del eclipse, y el sol no rompía la inoportuna valla que los nubarrones oponían a sus rayos.

A esa hora la multitud de curiosos que esperaban con verdadera ansiedad que se aproximase el momento del fenómeno, dejaban ver clara y expresamente la desagradable impresión de que estaban dominados ante el mal cariz que presentaba el horizonte.

Entre esperanzas y desalientos, ya rasgándose una nube que dejaba ver el azul del cielo, ya volviendo a aumentar aquellos girones para ocultar de nuevo al astro del día, fue pasando el tiempo hasta el momento señalado para empezar el grandioso espectáculo.

Eran las once y nueve minutos por la hora local cuando empezó a notarse el primer contacto. En aquel momento ocupaban los puntos más culminantes de nuestra ciudad multitud de curiosos.

En el que estábamos nosotros, provistos de un buen anteojo, había también muchos, en cuyos semblantes se retrataba la ansiedad que les dominaba.  Todos estábamos en silencio observando como poco a poco nuestro satélite “mordía” el disco solar.

El espectáculo que paulatinamente se presentaba a nuestra vista iba a aumentando cada vez más nuestros vehementísimos deseos de que se acercara el instante del máximo contacto visible desde nuestra ciudad y que, según habrán visto nuestros lectores en La Integridad de ayer, debía ser, representando el diámetro aparente del sol, el 97 por ciento, es decir, aquel momento en que de cien partes del disco solar se viesen solo tres.

A las doce y 24 minutos por la hora local llegó el ansiado momento y, a pesar de que las nubes empañaban el horizonte, pudieron notarse bien todos los fenómenos que suelen acompañar a estos espectáculos y que ya conocen nuestros lectores.

Ao día seguinte, 31 de agosto, La Integridad, que editaba moi poucas imaxes, publica excepcionalmente unha foto da eclipse co seguinte comentario:

En La Integridad de hoy verán nuestros lectores un grabadito que da idea de la parte mínima de sol que la luna dejó al descubierto en el eclipse de ayer contemplado desde nuestra ciudad.

Aunque aquella partecita del astro del día parece tan insignificante, pues, como hemos dicho, representa el 3 por 100 del diámetro aparente del sol, fue lo bastante para que no hubiéramos quedado envueltos en la obscuridad de la noche al verificarse la máxima totalidad del eclipse.

La impresión general de los espectadores del magnífico fenómeno con tanta ansiedad esperado no fué tan sensacional como la del eclipse pasado de 1900, contribuyendo a ello como causa principal el no haber estado el cielo ayer tan limpio y despejado como lo estaba el día en que se verificó aquel eclipse.

Nova eclipse o 17 de abril de 1912

O fenómeno repetiuse en 1912 e, de novo, puido verse dende algúns lugares de Galicia. Tratouse dunha eclipse singular, unha eclipse híbrida, pois debido á curvatura da Terra, comezou sendo anular, despois pasou a total no seu percorrido pola Península e, posteriormente, volveu ser anular ao chegar a Francia. Isto provocou que a fase de totalidade fose extremadamente curta, de só sete segundos como moito. E, ademais, a falta dun coñecemento exacto sobre o diámetro da Lúa fixo que os científicos non se puxesen de acordo previamente sobre a duración da totalidade ou a franxa de terreo que abranguería. 

Esta franxa de totalidade cruzou o noroeste da Península entre Porto e Xixón, incluíndo unha parte do territorio galego no sur e no leste da provincia de Ourense. O impacto en Galicia, fóra desas comarcas, foi polo tanto menor que o da eclipse de 1905. Iso si, nesta ocasión Galicia gozou dunha xornada sen nubes, especialmente no momento da eclipse, de novo preto do mediodía.

De novo no ano 1912 as terras de Galicia son escenario dunha eclipse total que suscita un amplo interese social. Eduardo Rollan[iii] recolle que a gran protagonista daquel fenómeno foi Galicia, porque era o mellor lugar para a súa observación. Pero o evento resultou un pouco decepcionante, xa que a franxa de totalidade se situara a uns 150 quilómetros ao Oeste de Lisboa, cunha duración de apenas 2 segundos. Na práctica, a ocultación do Sol foi tan rápida que tecnicamente non se produciu a eclipse total. Contan que os astrónomos da época non previron que a superficie de Lúa é irregular, con accidentes como cráteres e montañas. Polo tanto, non forma en absoluto unha circunferencia, polo que a luz do astro rei nesa ocasión pasou entre as engurras lunares e chegou á Terra. A totalidade durou 0,0 segundos. Tecnicamente, non foi unha eclipse total, aínda que se previra para unha ampla zona entre Portugal e Galicia.

O noso xornal tudense tamén recolle esta ilusión colectiva no número do martes 16 de abril de 1912:

Mañana tendremos ocasión de observar un raro fenómeno astronómico. Para ese día vienen anunciando los que a estos estudios celestes se dedican un eclipse total de sol.

La curva del eclipse central cruza nuestra región por la provincia de Orense, desde la frontera de Portugal a la provincia de León, atravesando los partidos judiciales de Verín, Viana del Bollo y Barco de Valdeorras.

A uno y otro lado de esa curva se extiende la zona donde el eclipse es total, estrechísima en este caso, pues su máxima anchura es de unos cinco kilómetros. Todos los lugares contenidos en esa zona, y solo ellos, quedan sucesivamente dentro del cono de sombra; para todos, pues, y solo para ellos será total el eclipse.

De los pueblos comprendidos dentro de esa zona, el más importante es Barco de Valdeorras.

En el resto de Galicia el eclipse será solamente parcial, pero aproximándose a ser total, por lo considerable de su magnitud que, expresada en fracción de diámetro solar, tiene como valor mínimo 0,95 en Corcubión. La duración media del fenómeno será de 2 horas 50 minutos, desarrollándose desde las 10 horas, 23 minutos en que tocará la penumbra en el Partido Judicial de Tuy observándose entonces el primer contacto entre los discos de la Luna y el Sol, hasta las 13 horas, 14 minutos y 51 segundos, en que se verá el último contacto en Ribadeo.

En atención a la poca duración de la totalidad del próximo eclipse, el cielo, durante aquellos instantes, permanecerá muy claro, por manera que la corona resultará poco brillante y no es fácil que se distinga ninguna estrella, a menos del planeta Venus, que se hallará entonces bastante cerca del Sol, este último astro se proyectará en aquellos momentos sobre la constelación de los peces, entre las estrellas “alfa” y “eta”.

Comenzará el eclipse en nuestra ciudad a las 10 horas, 23 minutos y 39 segundos y acabará a las 13, 10 y 18 respectivamente.

La fuerza máxima del eclipse en Tuy será a las 11 horas y 45 minutos y 8 segundos y la magnitud de 0,980 bien próxima a la totalidad como puede verse.

Preparen pues los previsores algún alumbrado para los momentos de mayor oscuridad.

Observación da eclipse de 1912, tomada de  https://www.gciencia.com/retro/a-febre-da-eclipse-en-galicia-en-1912/ 

A visión desta eclipse non resultou tan espectacular como se agardaba pois a crónica publicada ao día seguinte, 19 de abril, polo redactor de La Integridad resulta breve e con moi poucos detalles relevantes sobre esta experiencia:

El eclipse de ayer se verificó, según tenía que verificarse en conformidad con la predicción de los astrónomos.

Sin embargo, a pesar de eso y no haber una sola nube en el horizonte, y a pesar de la amplísima información que del referido eclipse dimos en nuestro número del martes, hubo, no ya en los arrabales, sino en el mismo pueblo, quienes han dado órdenes terminantes a la doméstica para que recogiese la ropa tendida al sol temiendo un formidable chubasco.

En cambio, la inmensa mayoría de la gente, mejor informada, se lanzó temprano a la calle provista de los correspondientes cristales ahumados para presenciar a través de ellos la realización del astronómico suceso.

Estes retallos das crónicas xornalísticas de “La Integridad” sobre as diversas eclipses visibles en Tui nas últimas décadas do século XIX e primeiras do XX nos ilustran, como xa comentamos ao inicio deste posto, polo enorme interese social que provocan estes fenómenos naturais entre a poboación. Agardamos que todos poidamos gozar desta eclipse case total de sol pois ata o ano 2053 haberá que agardar para a súa repetición.

 



[i] Ávila y La Cueva, Francisco (1852): Historia civil y eclesiástica de la ciudad de Tui y su obispado. Edición facsímil. Consello da Cultura Galega, 1995, tomo I,  p. 127.

[ii] Ávila y La Cueva, Francisco (1852): Op. Cit. P. 129

Comentarios

Publicación populares

A fábrica de galletas "La Peninsular"

Temos sinalado neste blog en diversas oportunidades o descoñecemento que posuimos da historia contemporánea de Tui fronte a outros períodos históricos moito mais investigados que a nosa historia mais recente. Aspectos como a vida política tudense na primeira metade do século XX seguen esperando un achegamento como tamén os procesos e dinámicas socias desenvolvidos no noso territorio. Hoxe ofrecemos en Tudensia un post sobre a fábrica de galletas “La Penínsular” que abrangue case medio século da vida económica tudense. Achegamos a información ofrecida polo profesor de historia económica da Universidade de Santiago de Compostela, Angel Ignacio Fernández González, no seu blog “Galicia Agraria” nun documentado post sobre a industria de galletas en Galicia nos principios do século XX. Aportamos a rica e moi completa información que achega profesor Fernández algunha pequena referencia da nosa autoria colocadas como notas. http://galiciaagraria.blogspot.com.es/2012/03/gall...

A lenda do túnel baixo o MIño

As lendas ou narracións populares, transmitidas oralmente, relatan xeralmente acontecementos ficticios que se teñen por reais, en moitas ocasións mesturados con feitos históricos. Pola súa capacidade de evocación, pola súa transmisión xeracional as lendas conforman un acervo do que chamamos patrimonio inmaterial que cómpre recoller e preservar. Na nosa cidade conservamos varias lendas vencelladas ao caracter histórico da nosa localidade, ao seu caracter fronteirizo e consecuentemente a súa fortificación fronte aos posibles invasores. A máis asentada no imaxinario colectivo tudense é a relativa ao “túnel” que comunica Tui coa outra beira do Miño, coas terras de Valença. Resulta moi significativa esta lenda pois testemuña como na mentalidade dos tudenses a fronteira e a súa condición de limite, de aillamento fronte ao estranxeiro era superada polas nosas xentes que a través do túnel escapaban destas “imposicións” e mantiñan a comunicación coas terras irmáns que as estructuras políticas ...

Agrarios tudenses en "El Agrario" de Buenos Aires de 1923

Fundadores da "Sociedad Agraria" de Paramos (en pose para El Agrario) De esquerza a dereita b(en pé), cidadáns Hermenegildo Gándara Estévez e Manuel Alem; sentados Simplicio Fernández Rivas, Hermenegildo Alem Rocha e Jesús Fernández Rivas Temos comentado en numerosas oportunidades neste blog o escaso coñecemento que posuímos sobre a historia mais recente do noso concello. Entre os episodios que conforman este período histórico máis recente está o movemento agrarista que na última década do século XIX e nas primeiras do pasado século mobilizou aos labregos de Galicia na procura do acceso á propiedade da terra (ata daquela os nosos campesiños eras foreiros, tiñan o usufructo inmemorial dunhas leiras que non eran súas) e consecuentemente a mellora das condicións de vida destas masas populares. Será o movemento agrarista o que adquira neste anos un progresivo protagonismo fronte ao caciquismo conservador que dominaba a vida política da comarca de Tui coa figura ...

A Semana Santa tudense e as súas posibilidades

Xa na noite do Venres Santo xorde de novo unha reflexión sobre a Semana Santa tudense, pois quizais na nosa cidade non chegamos albiscar as súas potencialidades como elemento que forma parte do noso acervo patrimonial que temos a responsabilidade de conservar, sen privala da súa dimensión relixiosa, e dende esta valorización é tamén un posible recurso turístico para Tui, pois poucos lugares de Galicia teñen unha riqueza similar nestas xornadas. Neste mesmo blogue temos sinalado que inmediata celebración das festas patronais de San Telmo distorsiona a visión destas xornadas de celebración do misterio pascual de Xesús, configuradas como un preludio das festas e, consecuentemente, infravaloradas non xa na súa dimensión espiritual senón na súa significación cultural. Cómpre valorizar as actividades litúrxicas ou para-litúrxicas destas datas, pois, independentemente da súa significación relixiosa ou espiritual, conservan requintadas expresións da nosa historia colectiva da que somos...

"A Trapa" a segunda cova granítica máis grande de Europa descoberta en Ribadelouro

O pasado sábado 9 de abril nunha conferencia pronunciada en Tui Clube Espeleolóxico “Maúxo” presentou un descubrimento certamente importante: “A Trapa” a segunda cova granítica máis grande de Europa, que se atopa na parroquia de Ribadelouro nas abas do Monte Aloia. Un descubrimento de especial relevancia para a xeoloxia e para a arqueoloxia da nosa terra, e que incrementa o valor que sa posuía esta zona inmediata ao Parque Natural do Monte Aloia. Cómpre agora impulsar o proxecto de ampliación territorial deste Parque abranguendo a Serra do Galiñeiro –por certo, ameazada na actualidade pola prevista instalación dun parque eólico-. Felicitamos ao Clube Espeleolóxico “Maúxo” polo seu labor e por aportarnos este relevante descobrimento. Achegamos un artigo publicado no día de onte na edición Galicia de “El País” como información sobre este achado. Una trampa de 1.200 metros Expertos descubren la segunda cueva más grande de Europa en O Galiñeiro SARA VILA - Santiago - 21/04/2011...

O antigo Hospital e Inclusa (actual Edificio "Francisco Sánchez") cumpre hoxe cen anos

Neste ano 2023 a cidade de Tui vive diversos aniversarios de interese, especialmente o referente ao cuarto centenario do falecemento do egrexio médico e filósofo tudense, Francisco Sánchez, sobre o que nos ocuparemos en datas próximas. https://www.facebook.com/fotosantiguastuy/photos Centrará hoxe a nosa atención outra significativa efeméride, o centenario da inauguración do Hospital e Inclusa de Tui celebrado o 1 de maio de 1923, hai hoxe cen anos, que culminaba un longo proceso de construción deste edificio. Na actualidade este antigo hospital é o Edificio “Francisco Sánchez” coñecido popularmente como Área Panorámica de Tui. É pois unha feliz oportunidade para realizar unha aproximación a historia deste edificio emblemático da nosa cidade. Un edificio creado para acoller as instalación do hospital e da casa de expósitos, ou inclusa. A historiografía ten abordado nas últimas décadas aspectos da historia social pouco atendidos tradicionalmente. O tema da marxinación social é un de...

Ricardo Blanco Cicerón

O pasado martes 15 de decembro foi inaugurada no Museo do Pobo Galego, en Santiago de Compostela, unha exposicion que co titulo de “Olladas dunha época” recolle unha escolma das fotografias do chamado “Fondo Blanco-Cicerón” que se custodia no devandito Museo. Como podemos comprobar na portada do catálogo que acompaña a este “post” a cidade de Tui é unha das protagonistas desta mostra que amosa unha selección das fotografías que conformaban a colección de Ricardo Blanco-Cicerón (Tui 1844 – Santiago 1926). Son na súa meiranda parte instantáneas da época do cambio de século, entre 1890-1910, e que respostan ao interese coleccionista de D. Ricardo que conformou ao longo da súa vida a, posiblemente, a máis ampla colección de caracter cultural que teña existido en Galicia: obxectos prehistóricos, artísticos, etc. que nutren hoxe en boa medida os museos da nosa terra. Esta mostra organizada conxuntamente polo Museo do Pobo Galego e o Centro Galego de Artes da Imaxe poderá ser visitada ...